Sommige ouders zijn niet echt verbaasd, omdat ze het op de één of andere manier wel verwachtten. Maar de meeste ouders schrikken toch wel wanneer ze horen dat hun zoon of dochter homoseksueel is. Zij zijn vaak bang dat hun kind niet gelukkig zal worden, omdat het homoseksueel is. Ze schamen zich voor de reactie van andere familieleden, vrienden of buren, of ze vrezen dat er geen kleinkinderen komen of dat hun zoon aids krijgt. Hun reactie is vaak gebaseerd op gebrek aan informatie. Ze zijn bang voor de veiligheid en de toekomst van hun kind. Of ze denken aan de homowereld die ze kennen van tv of uit de bladen. Daarom hebben ouders vaak tijd nodig. Ze moeten hun beeld bijstellen. Op den duur accepteren de meeste ouders het wel: ze houden immers van hun kind en willen dat het gelukkig wordt.
Maar er zijn helaas ook ouders voor wie het erg lastig of zelfs onmogelijk is om de homoseksualiteit van hun kind te accepteren. Hierbij kunnen normen en waarden, sociale achtergrond, geloofsovertuiging of cultuur een rol spelen. Het gebeurt dan ook wel dat ouders hun kind zelfs niet meer willen zien omdat hij of zij homoseksueel is. Andere ouders kunnen discriminerend of zelfs gewelddadig reageren. Wie zulke situaties voorziet, kan ervoor kiezen om het thuis niet te vertellen. Zie ook vraag 41.
'Ma en ik stonden af te wassen. Pa liet de hond uit. Nog een half uur... Ik was doodstil. Mijn moeder had psycholoog moeten worden "Volgens mij gaat het niet goed met je...". Stilte... Ze probeerde nog een keer: "Volgens mij zit je ergens mee." Vooruitschuivend reageerde ik: "Het komt straks wel..." Ineens was ik met één voet over de drempel. Alleen al het aangeven dat er wél iets was, maakte zoveel in mij los dat ik begon te janken. Lekkere timing! Ma: "Het komt straks wel? Ik denk dat dit wel een goed moment is..."
"Ik val op jongens!" Ik flapte het er in een keer uit. Ik stond er zelf van te kijken. Ma zei niets. Ineens was ik overmand en leeg tegelijk. Ik droop af naar de woonkamer en ben op de bank gaan zitten janken. Ik heb in tijden niet zo gehuild. Ma bleef in de keuken achter maar kwam ruim een minuut later toch de kamer in. Ik zag dat ze ook gehuild had. "Sorry", zegt ze, "Ik ben wel even geschrokken. En ik snap best wel dat je het moeilijk vindt. Zelfs ik moet wennen. Maar dat neemt niet weg dat we evengoed van je blijven houden, lieverd." Samen zaten we te janken op de bank. En we hebben gepraat. Ik heb eigenlijk nog nooit zo'n emotioneel gesprek met haar gehad. Maar de essentie was dat zij vond dat ik gewoon gelukkig moest zijn. De boodschap om mijn koffers te pakken, die ik zo verwacht had, bleef uit...' [www.homoinfo.nl]
Toos: 'Uiteindelijk heb ik het aan mijn moeder verteld en het eerste wat ze door haar tranen heen kon zeggen, was: "Ik had ook nooit dat cowboypak voor je moeten kopen!" Later zei ze: "Je bent m'n dochter en ik hou van je."' [Madam, 1997-4, p. 11]
Barbara (19 jaar): 'Ik wist van tevoren dat ze het niet leuk zouden vinden als ik het ze zou vertellen. Maar dat ze zo zouden reageren, had ik nooit verwacht. Het eerste wat ze zeiden was "Gatverdamme!!! Hoe kun je ons dat aandoen..." Vanaf toen mocht mijn vriendin ook niet meer bij ons in huis komen. Ze denken dat het gewoon een bevlieging is en dat het vanzelf over gaat.' [www.comingout.nl]
Assaf (26 jaar): 'Mijn moeder vond het in eerste instantie vreselijk dat ik voor mannen koos. Ze vroeg zich af wat ze toch fout had gedaan en of er nog iets aan te doen was. Mijn vader reageerde heel anders. Hij zei: "Hij is onze zoon en we houden van hem". Daarmee was voor hem de kous af. Na er twee jaar lang mee geworsteld te hebben, zei mijn moeder op een dag tegen mij dat ze het accepteerde maar dat ik geen jongens mee naar huis mocht nemen. Toen ik in Nederland ging studeren, kreeg ik een Nederlandse vriend. Twee keer per jaar ging ik terug naar Israël en logeerde dan bij mijn ouders. Elke keer miste ik mijn vriend heel erg en aan het eind van een van die vakanties zei ik: "De volgende keer neem ik hem mee. Als we niet bij jullie mogen logeren, gaan we wel bij mijn broer slapen." De dag daarop is mijn moeder naar een supportgroep voor ouders van homoseksuele kinderen gegaan en drie weken later belde ze me op om te melden dat ze naar Nederland kwam om mijn vriend te ontmoeten. Toen het uitging tussen die vriend en mij, leefde ze erg mee. Mijn moeder is een voorvechtster voor homorechten geworden en gaat er als het moet de straat voor op.' [Wij gaan ons echt verbinden, p. 116]
